Zingend langs de deuren op 11 November

Hoera, roepen mijn kinderen blij als ze de eerste kindertjes met hun lampionnetjes voorbij zien komen. Met de jongste moet papa mee als begeleiding want ja als je nog geen vier bent, is dit allemaal reuzespannend natuurlijk. Het zingen is nog niet zo luid maar het grabbelen naar het snoepgoed hebben we al na de 2de deur in de vingers. Net voordat we vertrekken stortten er dikke hagelstenen uit de lucht en besluiten we om in ieder geval regenkleding aan te trekken. Gelukkig valt er bijna niets uit de lucht tijdens onze lampionnen strooptocht. Al is het wel winterskoud buiten en hebben we verkleumde vingers als we thuiskomen en dan hebben we maar een klein rondje met een paar andere kinderen uit de buurt gedaan. De "grote" zus is met een vriendinnetje onderweg met het doel voor ogen om het halve dorp van zijn snoepgoed af te helpen. Wat me wel opvalt is dat het Sint Maarten lopen een van de weinige tradities is die nog niet is aangetast door de commercie, zoals Sinterklaas en Kerst. Zelfs Valentijn word zo volledig mogelijk uitgemolken. De verwachtingen liggen dan ook hoog tegenwoordig, want vroeger kregen de kinderen nog gewone cadeautjes, tegenwoordig is het een competitie op school geworden en krijgt het ene kind nog mooiere dingen als de anderen. Ik probeer me hier zo weinig mogelijk van aan te trekken. Dit valt niet mee omdat het speelgoed dan ook schreeuwend duur is geworden. De richtprijs van de iets grotere cadeaus ligt rond de €50,- en dat is toch eigenlijk te belachelijk voor woorden. Ik kom uit een gezin waar we het naar omstandigheden niet erg breed hadden en schuin tegenover ons woonden mensen die alle geld van de wereld hadden. Sinterklaas werd daar dan ook met grote cadeaus gevierd toch had ik als kind geen wrok tegen de Sint omdat hij daar wel alle kinderwensen vervulde en bij ons thuis niet.

Toen het op latere leeftijd duidelijk werd, dat mijn ouders al deze dingen zelf moestten aanschaffen was het plaatje ook meteen helder. Maar ons feest was denk ik leuker omdat we nog heel wat te wensen over hadden.

Ook wij hebben een periode gehad dat we wat minder verdienden en dat we wat minder geld om handen hadden voor deze dingen. Toch heb ik niet het gevoel gehad dat onze kids wat tekort gekomen zijn. Wat me wel opvalt de laatste tijd is dat verzekerings maatschappijen, banken en andere instellingen geen rekening houden met deze dure tijden. Over uitstel valt niet meer te praten en je moet binnen 14 dagen betalen.
Hoe sommige gezinnen het hoofd boven water moeten houden is mij af en toe een raadsel. We komen zo stiekempjes aan weer in de crisisjaren terecht.
Alleen de rijken kunnen zich nog de grote cadeaus veroorloven, de mensen met de wat smallere beurs zullen de keuze moeten maken of de kindervriend volgen en een deurwaarder riskeren of normaal sinterklaas vieren en alle rekeningen op tijd betalen.

Zaterdag, komt hij weer naar Nederland en kunnen we weer bergen folders en speelgoed boekjes tegemoet zien. En dan begint het allemaal weer met schoentje zetten tot het pakjes avond is.

We lezen straks nog in de krant "Sint Nicolaas met de dood bedreigd in verband met uitblijven van winst marges."

Comments

Popular posts from this blog

Allergy or is it an irritant?

Oh no, my computer crashed again.

How to make neighbor clean up his yard